نتیجه معالجه

سلام دوبارهبعد اینکه فهمیدیم جواب منفیه هر دو ناراحت بودیم.بعد از دو روز نوبت آزمایش بعد ۱۶ روز رسید.صبح آماده شدم رفتیم آزمایش خون دادم قرار شد نتیجه ساعت ۱بعد از ظهر برسه .شوهرم بعد از ظهری نتیجه را گرفت و اومد خونه. گفت که منفیه . این همه رفت وآمد این همه هزینه این همه این در و اون در زده بودیم و با چه مکافاتی دارو و آمپول گرفته بودیم همه بی نتیجه شده بود این همه شوهرم زحمت کشید این همه من دارو مصرف کرده بودم هورمون باعث شده بود شکمم بزرگ و آماده بشه.به دکتر گفته بود چرا منفی شده گفته بوده که من نهایت تلاشم رو کردم راست میگفت این همه عمل و ...واین همه داروهای اساسی و گرون. دکتر گفته بود این راه رو نرین اگه میخوایین نتیجه بگیرین ۱۰۰میلیون هزینه کنین و شاید نتیجه بگیرین.همه حرفا رو شنیدم راهی نداشتم به نبودن بچه فکر کردم که با نداشتنش باید زندگی میکردم و به دست آوردنش برامون سخت و نا ممکن بود .تا حالا اینجوری به بن بست نرسیده بودم خدا امتحان میگیره حکمتی داره. تا حالا اینجوری به بزرگ بودن مشکلمان فکر نکرده بودم .بعد رفتن شوهرم خیلی گریه کردم و اومدنی اصلا به روی خودم نیاوردم من که سالم بودم دکتر ها هم میگفتن و تایید میکردن .لانه گزینی جنین یک هدیه الهی هست که برای همه نصیب نمیشه.من اینو تازه فهمیده بودم که کارم گره زیاد داره آنقدر در تنهایی گریه کردم که نگو.شب شد نتونستم درد و دل نکنم باشوهرم .گریم گرفت شوهرم توجه ای نکرد من به تنها و بی کس بودنم گریه میکردم بغض داغونم کرده بود که میخواستم گریه نکنم نمیتونستم اشک همین جور سرازیر میشد.قبل این که شوهرم بیادتمرین کرده بودم گریه نکنم گریه چیزی را درست نمیکند اما باز نتونسته بودم.تا نیمه های شب گریه کردم و بعد خوابم برد .صبح که بیدار شدم کاملا یه آدم دیگه بودم خبری از ناراحتی نبود به شوهرم گفتم بیخیال بچه اونم گفت به خودت بگو .راست میگفت من که قبل ازدواج مشکل ناباروری را فهمیده بودم اما قبول کرده بودم ولی اصلا فکر نمیکردم کار به اینجا ها بکشد چند بار معالجه کنیم و نشود.به خودم فکر کردم که چرا زیاد فکرکرده ام و قبول کرده ام.ولی میدانم من اون زمان مجبور بودم در وضع بدی بودم به یک دلخوشی نیاز داشتم به یک تغییر.و به آرزوی خود رسیده بودم اما نصف دیگر آرزوهایم نا مشخص بوده و نمیدانستم. به بچه دار شدن فکر نمیکنم

دل نوشته...